ตอนที่ 2: การฝึกฝนและความท้าทาย

 

ตอนที่ 2: การฝึกฝนและความท้าทาย

แสงแรกของอรุณรุ่งสาดส่องผ่านยอดไม้ ส่องกระทบใบไม้ที่ยังคงเปียกชื้นจากน้ำค้างราตรี รวิศตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกแปลกประหลาดในมือขวา ที่ยังคงกำนวอาวุธไว้แน่น แม้ในขณะที่เขาหลับไปแล้วก็ตาม

“นี่ไม่ใช่ความฝัน...” เขาพูดกับตัวเองขณะลุกขึ้นยืน และมองไปที่นวอาวุธที่ยังคงส่องแสงวาบวับ แม้ในยามกลางวัน

เมื่อกลับถึงหมู่บ้าน รวิศพบว่าทุกคนต่างพากันจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ บ้างก็แสดงท่าทีหวาดกลัว บ้างก็มองเขาด้วยความหวัง บรรยากาศในหมู่บ้านเต็มไปด้วยความตึงเครียด

“รวิศ! เจ้าไปทำอะไรมาหรือ?” เสียงของ ปู่จันทร์ ผู้เป็นผู้นำหมู่บ้านดังขึ้นด้วยความกังวล

รวิศเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ปู่จันทร์ฟัง โดยไม่ปิดบังอะไร เมื่อปู่จันทร์ได้ยินเช่นนั้น เขาก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น

“นวอาวุธได้เลือกเจ้าแล้ว รวิศ นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นชะตากรรมที่เจ้าไม่อาจหลีกเลี่ยงได้” ปู่จันทร์พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “แต่เจ้ายังไม่พร้อมที่จะใช้พลังของมัน เจ้าต้องฝึกฝนและเรียนรู้ก่อน”

รวิศถูกพาไปยังสถานที่ฝึกฝนลับในป่า ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในหมู่บ้านว่า “ศาลาฝึกนวะ” ที่นั่น เขาได้พบกับ อาจารย์วิษณุ ผู้ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญในเรื่องของนวอาวุธ

“การใช้นวอาวุธไม่ใช่แค่การถือมันไว้ในมือ” อาจารย์วิษณุกล่าว “มันคือการรวมจิตวิญญาณของเจ้าเข้ากับพลังของมัน เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมและเข้าใจมัน”

การฝึกฝนของรวิศเริ่มต้นขึ้นอย่างเข้มข้น เขาต้องเรียนรู้ทั้งการต่อสู้ การควบคุมพลัง และการทำสมาธิ แต่ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องง่ายเลย บางครั้งเขารู้สึกท้อแท้และเหนื่อยล้า แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้

ในคืนหนึ่ง ขณะที่รวิศกำลังฝึกฝนอยู่คนเดียว เขาได้ยินเสียงกระซิบมาจากป่า ทันใดนั้น เงามืดหลายร่างก็ปรากฏตัวขึ้นรอบตัวเขา พวกมันคือ อสุรกาย ที่ถูกส่งมาโดยยมรา เพื่อทดสอบความสามารถของรวิศ

“เจ้าคือผู้ถูกเลือกใช่ไหม?” อสุรกายตัวหนึ่งพูดด้วยเสียงแหบห้าว “มาดูกันว่าเจ้าจะใช้พลังของนวอาวุธได้แค่ไหน!”

รวิศรู้สึกหวาดกลัว แต่เขาก็จำคำสอนของอาจารย์วิษณุได้ เขาหายใจลึก ๆ และจับนวอาวุธไว้แน่น แสงสว่างจากอาวุธพุ่งออกมา และเขาก็เริ่มต่อสู้กับอสุรกายเหล่านั้น

การต่อสู้ครั้งนั้นเต็มไปด้วยความดุเดือด รวิศใช้ทุกทักษะที่เขาได้ฝึกฝนมา แต่ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองไม่เก่งพอ ในที่สุด เขาก็สามารถขับไล่อสุรกายไปได้ แต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บและเหนื่อยล้าอย่างมาก

“นี่คือแค่จุดเริ่มต้น...” รวิศกระซิบกับตัวเองขณะที่เขานั่งลงบนพื้น “ฉันยังต้องฝึกฝนอีกมาก”